Ik zat achter de piano. Rechterpedaal ingetrapt. Okee, dit is lang geleden, rechterpedaal was toen nog geen gaspedaal, dit was vroeghûr…, maar het blijft intrigerend. Wat precies de trigger was, weet ik niet meer. Het kan die vriend zijn geweest die zijn gitaar aansloeg, of onze zang, of misschien de hond die blafte. Of iets dat ik zelf riep. Maar de piano nam een deel van de klank over. De hele piano gaf antwoord, resoneerde, gaf toon.
Heel kort even over dat rechterpedaal: als je het intrapt, worden de snaren niet langer gedempt. Elke toon die je aanslaat klinkt dan zo lang door als de snaar blijft trillen. Maar door de snaren zo vrij spel te geven, krijgt ook ander geluid in de buurt grip op de snaren, die soms mee gaan trillen.
Dit gebeurt ook binnen het instrument zelf: het eigen geluid wordt door de snaren opgevangen. Zo wordt muziek meer dan een simpele optelsom van losse aanslagen. En hoe mooi is het om daar mee te spelen. Luister wat er gebeurt als je tonen lang door laat klinken. Hoe je met weinig tonen prachtige klanken laat ontstaan. Hoe een akkoord tot leven komt bij het toevoegen van een toon uit een melodie…
En nog even iets over de rijke technologie van tegenwoordig. Moderne elektronische piano’s komen een heel eind in de buurt van het nabootsen van een echte, en het kan fascinerend zijn om erop te spelen. Maar honderd procent uitwisselbaar? Nee. Het zijn simpelweg verschillende instrumenten. Al was het alleen al omdat ik nog nooit een elektronische piano heb meegemaakt die antwoord gaf op een gitaar of een blaffende hond.