Wel eens geprobeerd karaoke te zingen zonder beeldscherm? Dat je er ineens achter komt dat, als jij dat liedje wilt zingen maar niet weet waar de tekst in de muziek ‘valt’, het een hilarische chaos kan worden? De muziek die je hoort bij zo’n karaokeversie is vaak helemaal niet zo leidend voor de melodie die je zingt. Dat komt omdat die muziek begeleidend is. Het is het bedje waarop de melodie mag liggen, het canvas van het schilderij.
In principe laat je de melodie dus over aan degene die zingt, of aan de solist. Jij speelt begeleiding.
Is het een begeleiding op noten, een compleet uitgeschreven partij? Dan speel je zo goed mogelijk de noten zoals de bedenker, schrijver of componist het heeft bedoeld.
Speel je van akkoorden, dan heb je ineens een enorme vrijheid tot je beschikking. En dat vind ik geweldig. Want wat kun je allemaal doen met akkoorden? Speel je ze hoog of laag? Volledig met beide handen, of neem je het akkoord met je rechterhand en speel je in de linkerhand een baslijn met losse noten? Of dik je die bas aan door telkens een oktaaf te spelen van de basnoot? Dat laatste zie je veel bij pianobegeleiding op akkoorden. Een oktaaf in de bas past ook prachtig in je linkerhand: je pink op de lage noot, je duim precies een oktaaf hoger.
En dan de rechterhand. Speel je volle, liggende akkoorden, dus alle noten tegelijk? Of speel je ze los van elkaar als ‘gebroken’ akkoorden? Maak je tussennoten met je linkerhand die het ene akkoord met het andere verbinden, als kleine bruggetjes? Zoveel vragen, en ik kan er zo nog tien bij bedenken. In elke vraag zit alweer een suggestie verborgen.
Dat geeft wel aan dat er een wereld voor je opengaat als je je verdiept in begeleiden op akkoorden. Superleuk natuurlijk. Zo maak jij het schilderij mogelijk met jouw canvas. En speel je misschien wel alsof je het beeldscherm bij karaoke bent!